tebek Simmertime <CD 1: - Simmertime> Alle tiid Baseballcap International Greideroas Boerebûterfeart nei Omsk Eltse grins foarby Simmer 2000 liet Dûnsje mei dy Oantinken Paradys by it dashboardljocht Hert fan myn gefoel Man en lân In nije dei Oer 2000 jier <CD 2: - Simmertime> Ik ha dy leaf Pake syn wein Wa 't ik bin Jongfolk ha wille Yn myn tinzen Knoopkes Wat is leafde De swâlker It paad werom De bugel fan looft den Heer Simmer 2000 liet   Alle Tiid By de Slachtedyk as yn 'e Wâlden Op 'e Klaai of 't Japikspaad Wy bin der yn de simmer fan dit jier Wy gean op stap mei al ús maten Fan it Klif tot oan it Waad Want it brûst hjir fan de wille en fertier Want wy kin ús frij bewege troch it fjild en oer de wei Oer it wetter nei de mar en eltse feart Wy dogge no't it simmer is mei alle feesten mei Fan Fryske Peallen, Harns en Holwert tot oan Sleat Want wy ha alle tiid (oehoehoe) alle tiid (oehoehoe) Al wat wy leaf ha is om ús hinne 't Is as de sinne foar ús skynt en wy ha alle tiid Wy bin fersraad oer hiel de wrâld Mar fertroud mei dizze grûn It is mar ien stap oer de grins en elts is thús Yn it Fean of yn de Fremdte Wy bin mei elkoar ferbûn At je no ryk bin af sa earm as in lús Want wy kin ús frij bewege troch it fjild en oer de wei Oer it wetter nei de mar en eltse feart Wy dogge no't it simmer is mei alle feesten mei Fan Fryske Peallen, Harns en Holwert tot oan Sleat Want wy ha alle tiid..... Alle tiid Want wy ha alle tiid (oehoehoe) alle tiid (oehoehoe) Alle tiid..... boppe Baseballcap International Syb: Mei de honkbalpet op it âlde honk It âldershûs dat wonk Rients: It klompehok mei fjirtjin pear Want elk jier twa klompen mear Maaike: De line wêr’t de wask oan hon De klyster dy’t song Piter: It tsjerkfolk yn de sneinske pronk Mei de honkbalpet op it âlde honk Allegeare: Mar alles is fuort, alles is fuort Allinne de loften binne gelyk as doe Ik sykje nei de âlde sfear, ‘k sjoch it ferskil net mear yn stêd, op doarp of boerespul: baseballcap international Maaike: Mei de honkbalpet op it âlde honk De jarresleat dy’t stonk Piter: It turfskip en it skoalleplein Twa hynders foar in boerewein Rients: It dûnsjen op ’e boppeseal It ljocht fan de lantearnepeal Syb: Dat by de brêge yn ’t wetter blonk Mei de honkbalpet op it âlde honk Allegeare: En alles is fuort, alles is fuort Allinne de loften binne gelyk as doe Ik sykje nei de âlde sfear, ‘k sjoch it ferskil net mear yn stêd, op doarp of boerespul: baseballcap international Ik sykje nei de âlde sfear ‘k sjoch it ferskil net mear yn stêd, op doarp of boerespul: baseballcap international boppe Greideroas Blau is de himel bern, dizich de moarn Blommen ûntweitsje, heech stiet it koarn Wy bliuwe altyd grie, grien as it gers Do sjongst fol fleur en sin dyn heit syn fers Foar ivich en altyd grien, grien as it kroas Sa grien is de leafde, myn greideroas   Hjir yn ús greidelân, hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân Se meitsje har earm en droech, mei stien en mei stiel Se grave har terpen ôf, se dolle djip yn har siel De eachein feroaret hurd, mar se bliuwt nûmer ien Nearne in lân sa wiid, nearne sa grien As de rook fan de moaitiid bern, as in skrieske gelyk Sa sil it bliuwe, myn wjukkelpyk Hjir yn ús greidelân, hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân, hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân As aanst myn tiid komt bern, treurje net lang om my Ik sil dy ea wer sjen, bliuw altyd tichtby Myn jiske fertwirre hjir, sit yn elts ljippenêst Ien mei it fjild, yn ivige rest Sa grien as it gers hjir is, sa grien is it kroas Bliuw saoan my tinken, myn greideroas Hjir yn ús greidelân, hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân, hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân, hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân, hjir yn ús greidelân Hjir yn ús greidelân boppe Boerebûterfeart Nei Omsk Wy ride mei de trioka troch it wite winterwâld it friest is graad as tritich en it is ferrekte kâld De hynstehoeven knarse troch de droege farske snie 't Is yn Siberië, dus wat oars as de Dokkumer Ie Ik reiz'gje mei ús omke Wassilev út Wolgograd Dêr't hy in winkeltsje mei wodka, tsiis en bûter hat Us omke is in slimme sakeman nei myn idee In troika fol mei boerebûter fan de E.E.G. Dy bûter, seit ús omke, is yn't Westen fierste djoer Dus fret men margarine en de bûter dy bliuwt oer Dêr hat men dus yn Brussel dizze oplossing op fûn: Wy Russen krij dy bûter foar in dûbeltsje 't healpûn Bûter, brea, griene tsiis, och it is in grutte griis Bûter, brea, griene tsiis, man se binne lang net wiis Wy binn' op reis nei Omsk en omke hat in fleurich sin Hy sjongt fan Hop hop hynke en Hou er de moed maar in Mar ûnderwilens wurdt it roerich op'e eftergrûn En heart men moartsjen en mâlgûlen troch de winterjûn It is in keppel wolven en se komme tichterby Us omke set in liet yn fan Hup sûpengrottenbrij Dan sjonge wy de Wâldsang en ek noch It Heitelân Mar dêrmei hâlde wy de tastân lang net yn'e hân It Dokkumer lokaaltsje, Skûtsjesile is ús nocht En wylst de earste wolf in raam nei omke's skonken docht Sjong ik fan Rôlje rôlje en ik jou de wolf in hoart 't Is skande, seit ús omke, mar de bûter moat oerboard Bûter, brea, griene tsiis, och it is in grutte griis Bûter, brea, griene tsiis, leaver alles kwyt as dea Dêr ploft it earste skoand're daaske bûter op'e grûn De wolven fret'as wolven want de wolven binne sûn Sa binne wy foarlopich oan in wisse dea ûntkaam Wol no ris brûzj'en siede en It feintsje fan Menaam De hynders drave pittich, mar wy binn' noch net yn Omsk Itswit dat stiet ús op'e rêch en dochs binne wy klomsk En wylst it tsiende daaske bûter foar de wolven ploft Elts mei graach ris fiskje en De tiid dy hâldt gjin skoft De bûter rekket op mar omke ropt: ha mar gjin noed Wy ha noch wol in doaze Pastachoca bearegoed De wolven frette alles, mar se jouwe har net del Dêr giet de lêste Braderije en de Halvamel Bûter, brea, griene tsiis, god wat wurdt ús omke griis Bûter, brea, griene tsiis, mem ik wol noch lang net dea Dan binne wy yn Omsk en omke stekt de fûst omheech Wy binne rêden, ropt er, ek al is de troika leech Iksels bin fan myn sûp en stút, fan't hynder en oerstjoer Mar omke Wassilev fersûpt syn allerlêste stoer Hy sit de hiele nacht mei al syn maten yn't kafé Se sjonge Ynskje op'e baan en Henkie Kroes olé Us omke wurdt fansels op't lêst sa dronken as in mûs Nei dizze wer in frisse, der is bûter by de rûs Bûter, brea, griene tsiis, noch in kear en altyd priis Griene tsiis, bûter, brea, Kobus giet nei Appelskea Bûter, brea, griene tsiis, bûten friest it hynsteiis Griene tsiis, bûter, brea, mei de boerefaam yn't hea En no dus de moraal, want dy moat dit ferhaal dochs ha: Us bûter is te djoer foar d' absolute minima En wylst de heale wrâld noch altyd op in houtsje fret Binn' yn Siberië de wolven as in baarch sa fet Bûter, brea, griene tsiis, beppe hat har rydbewiis Griene tsiis, bûter, brea, hagelslach en wetterskea Bûter, brea, griene tsiis, mem har panty yn'e tiis Griene tsiis, bûter, brea, supertrio Wolvegea Bûter, brea, griene tsiis, poeiermolke en anys Griene tsiis, bûter, brea, protters boppe Jobbegea Bûter, brea, griene tsiis, 'k seach ús omke Sybren niis Griene tsiis, bûter, brea, sles mei gryp under de lea Bûter, brea, griene tsiis, .... wa't noch mear wit krijt in priis boppe Eltse Grins Foarby - Syb - It read beskynt de greiden, de jûn falt oer de mar Dêr stean se mei har beiden en hy sjocht nochris nei har Se stean foar harren hutte, fan pôlen, liem en reid Syn hân leit op har skurte, hy wurdt mei koarten heit It jier hast fyftjin hûndert, feroare maatskippij Se lije der net ûnder, se fiele harren frij Der is faaks wol wat geande, hy moat soms op oarlochspaad Mar wêr't se eins foar steane, no dat wurdt er nea gewaar Dochs ha se neat te kleien en al hawwe se gjin jild It iten dat se krije is de rykdom fan it fjild It jier hast fyftjin hûndert, in nije hearskipij Se bûge der net ûnder, se bliuwe altyd frij De sinne skynt al ieuwen oer it lân, Bringt de iere moarn, eltse dei opnij De wyn hellet noch alle dagen oan Giet fan lân nei lân, eltse grins foarby - Piter - It read beskynt it kampke, de jûn falt oer de stêd Dêr boartet in lyts famke, noch in skoftsje, aanst op bêd Se jeuzelt hûndert út, de taal dy't mem har bybrocht hat Har heit ropt troch it rút dat se nei binnen komme moat It jier al wer twa tûzen, Europa dat wurdt nei It famke sjongt en dûnset en laket dan nei mei De sinne skynt al ieuwen oer it lân, Bringt de iere moarn, eltse dei opnij De wyn hellet noch alle dagen oan Giet fan lân nei lân, eltse grins foarby boppe Simmer 2000 Liet Fryslân do libbest, do libbest as in hert, gjin dei dat ik net even oan dy tink. Der baarnt in fjoer yn my, in libbenslang ferlet, dy te rûken, dy te sjen dyn taal te hearren, myn byld fan dy is noch net skansearre: dyn wide loften, de sinne oer it waad, boerepleatsen yn it beammeskaad, de âlde toer dy`t tolve oere slacht, de fiere lûden yn`e stille nacht. Fryslân do libbest, do libbest yn myn hert, al bin ik fier fan dy, ferjit my net, Fryslân ferjit my net. Bin ik werom dan fyn ik op`e taast de paden As ik werom bin stiet de flagge op`e toer Bin ik werom dan stiet it fee te pronkjen As ik werom bin giet dat nijs as diggelfjoer Bin ik werom dan sjoch ik al myn âlde freonen As ik werom bin rint it libben út`e hân Bin ik werom dan wol ik feesten fiere As ik werom bin leit it hea wer op it lân Fryslân do libbest, do libbest yn myn hert, gjin dei dat ik net even oan dy tink. Der baarnt in fjoer yn my, in libbenslang ferlet, dy te rûken, dy te sjen dyn taal te hearren, myn byld fan dy is noch net skansearre: dyn wide loften, de sinne oer it waad, boerepleatsen yn it beammeskaad, de âlde toer dy`t tolve oere slacht, de fiere lûden yn`e stille nacht. Fryslân do libbest, do libbest yn myn hert, al bin ik fier fan dy, ferjit my net, Fryslân ferjit my net. Bin ik werom dan fyn ik op`e taast de paden As ik werom bin stiet de flagge op`e toer Bin ik werom dan stiet it fee te pronkjen As ik werom bin giet dat nijs as diggelfjoer Bin ik werom dan sjoch ik al myn âlde freonen As ik werom bin rint it libben út`e hân Bin ik werom dan wol ik feesten fiere As ik werom bin leit it hea wer op it lân boppe Dûnsje Mei Dy Sis Jitske, sis fanke, skink my nochris yn Foardat ik wer in nacht yn it tsjuster ferdwyn Ik kom hjir al salang, do kinst my sa goed En ik wol net wer allinne nei hûs ta gean hjoed It is slútingstiid en de kroech is al leech En wat ik dy freegje is wier net sa dreech De wrâld fan tsjinwurdich, it giet oan my foarby Mar dat kin ik ferjitte as ik dûnsje mei dy Sis Jitske, myn frijheid dêrfoar doch ik in moard Mar myn jild smyt ik altyd as wetter oerboard De bern hjir se sjogge my as in alkoholist Mar ik focht ek foar har frijheid, ik wie in baas masinist 'k Ha de oarloch oerlibbe, it lok lake my oan Mar myn maten fan eartiids binn' allegear al ferstoan Hege piken, djippe deltes, sa gie dat mei my En lit my no dûnsje, dûnsje mei dy Sis Jitske ik ha my noait bûn oan in frou 'k Ha 't in pear kear besocht, mar ik wie se net trou Ik ken elke haven en ik ken elke hoer En krige ik de kâns, dan die ik it grif oer Do wolst it net leauwe, mar 'k wie in tûke jong fint En ik libbe foar de folle twahûndert prosint Ik libbe sa blier en sa rom en sa frij Kom lit my no dûnsje, dûnsje mei dy Sis Jitske, sis fanke, it is om dy dat ik hjir kom Do list my mar seure en ik praat soms sa dom Ik wit it wurdt hurd minder mei 't âlde ferstân Mar draai noch in bandsje en jou my dyn hân Myn libben hie kleur en it wie lang net min En om hjir fourt te tarren, dêroan ha 'k gjin sin Alles wat ik noch ha, o do krijst it fan my As ik noch ien kear dûnsje, ja dûnsje mei dy Sis Jitske, sis fanke, skink my nochris yn Foardat ik foargoed yn it tsjuster ferdwyn boppe Oantinken Moanne, sjoch omheech nei de moanne Hear de stim fan dyn dreamen Fiel de krêft fan de moarn Asto ienris de sin fan dyn bêstean wer ferstiest Kinst de dagen aanst wer oan Dreame, 'k sil myn libben lang dreame Fan it tiid yn 't ferline Och hoe moai wie ik doe Ferjit ik de dei dat ik gelok noch ferstie Dat 'k dy tiid ris oerdwaan koe Moanne en stjerren sil ferblikke Skimmen krije kleuren d' Iere dize is in kleed oer fjilden En blommen krije geuren Deiljocht, 'k bin op wei nei it deiljocht Ut myn dream waard ik wekker Fan myn jok bin ik frij Yn it ljocht sil 'k de nacht no as in oantinken sjen En myn dreamen nim ik mei Sinne spried dyn swiete strielen Wiid út oer de ierde Al myn twifels bin ferblikke as stjerren Ferjage troch de sinne Nea wer, lit my nea wer alinne Slach dyn earm om my hinne Jou dyn leafde oan my Hâld my fest en dan wisto wat gelok foar my is Want gelok is tichteby boppe Paradys By it Dashboardljocht Syb: O, ik wit it noch mar al te goed, krekt as barde alles justerjûn We perkearden by de mar en fierder wie gjin ien dêrby En ik hie noch nea in faam, nea sa'n moaie faam asto wiest En alle maten út 'e klasse wiene fêst jeloers op my En no fiel ik dy waarme gleone hûd fan dy En dat gefoel yn myn liif dat is sa frjemd foar my En wy gloeie as it izer by in smid yn it fjoer Gloeie as it izer by in smid yn it fjoer No kom op, hâld dy taai, hé kom op, hâld dy taai Maaike & Syb: Al is 't kâld en iensum, wêr 't de leafd 'ús brocht 't Is in wier paradys by it dashboardljocht Syp & Maaike: Ik wit net hoe 'k it hie, wêr hie 'k myn gat yn draaid We wiene amper santjin jier, we wiene amper klaaid Ik wit net wat der barde en da 'k al dy dingen samar doarde Ik wit net hoe 'k it hie, wêr hie 'k myn gat yn draaid We wiene amper santjin jier, we wiene amper klaaid Syb: Leave hearst myn hert net slaan of is 't it ritme fan de radio O wat ha 'k hjir lang op wachte, leave 'k bin sa gek op dy En ik sil dy wol fertelle, krijst der neffens my gjin spyt fan Hjir sil w' in grap fan ha, dus slút dyn eagen mar It falt dy alles ta, dit makkest never nea wer mei En no fiel ik dy waarme gleone hûd fan dy En dat gefoel yn myn liif dat is sa frjemd foar my En wy gloeie as it izer by in smid yn it fjoer Gloeie as it izer by in smid yn it fjoer No kom op, hâld dy taai, hé kom op, hâld dy taai Maaike & Syb: Al is 't kâld en iensum, wêr 't de leafd 'ús brocht 't Is in wier paradys by it dashboardljocht Al is 't kâld en iensum, wêr 't de leafd 'ús brocht paradys by it dashboardljocht Syb & Maaike Doch no mar goed dyn best, en ús Memmy Natoer docht de rest Ik wit net ast it wist: hjir haw' ús gat yn draaid We wiene amper santjin jier, we wiene amper (klaaid) We gean der tsjinoan de hiele jûn, ja we gean der tsjinoan want jûn is de jûn (4x) - Sportferslach troch Rients - Maaike STOP DER MEI, IK WOL IT WITTE NO Foardat wy fierder geane silst my leaf ha? Silst my leaf ha foar ivich, hast my nedich? Silst my nea ferlitte, makkest do my gelokkich, toe fertel it my gau Nimst my mei wêrsto Silst my leaf ha, silst my leaf ha foar ivich, hast my nedich Silst my nea ferlitte, makkest do my gelokkich, toe fertel it my gau Nimst my mei wêrsto giest en wurd ik letter dyn frou Ik wol it witte no foardat wy fierder geane: silst my leaf ha Silst my leaf ha foar ivich Syb: Ak de sliep út ha, leave leave, ak de sliep út ha Ak de sliep út ha, dan jou 'k dy it antwurd yn 'e moarntiid (3x) Maaike: Ik wol it witte: Silst my leaf ha, silst my leaf ha foar ivich, hast my nedich Silst my nea ferlitte, makkest do my gelokkich, toe fertel it my gau Nimst my mei wêrsto giest en wurd ik letter dyn frou Ik wol it witte no foardat wy fierder geane: silst my leaf ha Silst my leaf ha foar ivich Wat wurdt it jonkje, kom op, ik ha 't de hiele nacht oan tiid Wat wurdt it jonkje, ja of nee Wat wurdt it jonkje, JA, OF NEE Syb: Ak de sliep út ha, leave leave, ak de sliep út ha Ak de sliep út ha, dan jou 'k dy it antwurd yn 'e moarntiid Maaike: Ik wol it witte: silst my leaf ha Syb: Ak de sliep út ha Syb & Maaike Silst my leaf ha foar ivich, hast my nedich Leave leave Silst my nea ferlitte, Ak de sliep út ha Makkest do my gelokkich. Ak de sliep út ha Toe fertel it my gau, Dan jou 'k dy it antwurd Nimst my mei wersto giest, wurd yn 'e moarntiid En wurd ik letter dyn frou Ik moat it witte no: foardat wy fierder geane ik jou dy it antwurd Silst my leaf ha, silst my leaf foar ivich, yn 'e moarntiid Syb: Ak de sliep út ha Maaike: Silst my leaf ha foar ivich Syb: Ak de sliep út ha Maaike: Silst my leaf ha foar ivich Syb: O it wie net mear te hâlden WOW sa is 't gien En mei dit mantsje út 'e Wâlden wie it samar dien Ik begûn te swarren by hast alles wat my dierber wie Ik soe dy leaf ha oan 't de ein fan 'e tiid echt wier Ik soe dy leaf ha oan 't de ein fan 'e tiid No sil ik bidde dat de ein fan 'e tiid Mar hiel gau komme mei Want ak hjit no noch langer as in tel by dy bin Nee dan gean 'k hjir folle leaver noch wei Ik sil myn wurd wol hâlde en myn plicht wol dwaan Mar de himel allinnich kin my antwurd jaan Bidde foar de ein fan de tiid dat dy mar komme mei (mei dei) Bidde foar de ein fan de tiid wêr is de ein fan myn tiid mei dy It wie lang ferlyn en it wie sa foarby Mar it wie hiel wat better as hjoed de dei (2x) Maaike: En it wie nea sa goed en it kin nea wer oer Mar ja we gloeiden as it izer by in smid yn it fjoer (-troch Syb hinne-) boppe Hert Fan Myn Gefoel De kontoeren yn it lân bin feroare troch de tiid It is dizich oer it fjild en ik wit my sels gjin ried Yn it doalhôf fan emoasjes giet de tiid oan my foarby Ik rin oer d' âlde paeden wêr 't ik eartiids rûn mei dy De hynders yn it fjild, de moune op 'e dyk Se binne der net mear, it is net mear gelyk Ik sjoch wer âlde bylden mar noosto der net mear bist Is der in grutte leechte, ik fiet in grut gemis It liket krekt dat 'k dy wer heare kin It liket krekt dat 'k yn 't ferline bin Yn it hert fan myn gefoel sil ik dy nea ferjitte Yn it hert fan myn gefoel bisto by my Ik tink werom en ik woe dat ik wer mei dy laitsje koe Fanôf de earste dei De wurden út dyn brief stean yn myn holle skreaun Ik doarmje troch de jierren neat haw ik ferdreaun 't Is as de wyn my wjukken jout, my oan dy tinken docht dan sjoch ik nei de loft, tusken de wolken wurd it ljocht It liket krekt dat 'k dy wer heare kin It liket krekt dat 'k yn 't ferline bin Yn it hert fan myn gefoel sil ik dy nea ferjitte Yn it hert fan myn gefoel bisto by my Ik tink werom en ik woe dat ik wer mei dy laitsje koe Fanôf de earste dei Soe ik myn fertriet nei de himel roppe wolle Om dy werom te krijen neat is my te folle Yn it hert fan myn gefoel sil ik dy nea ferjitte Yn it hert fan myn gefoel bisto by my Ik tink werom en ik woe dat ik wer mei dy laitsje koe Fanôf de earste dei boppe Man en Lân Syb: Jo krije 'n man wol út in lân, jo krije 'n lân net út in man Wêr hat sa 'n heitelân dat einliks oan fertsjinne It spuit syn ergenamen út, it jout syn bern in skop en slút De doarpen foar dy 't gjin droech brea fertsjinje kinne Rients: Sjoch ik se stean yn Rotterdam, Marino, Ali of Acham Mei tryste brune eagen yn it kâld klimaat Dan tink ik sa stie omke Tsjip destiids op 't emigranteskip Op wei nei in godferlitten leechte op 'e kaart Beide: En noch stekt elk syn eigen heitelân dochs altyd wer omheech En de ellinde wurdt fergetten en ferjûn Al wie it destiids earmoed troef, men sjocht mei triennen yn it each De âlde swiete lieten fan syn bertegrûn Al hie dy bertegrûn gjin bliksem oan te bieden Al kaam de leafde fan ien kant, de dream wie ivich en konstant En dat gefoel is yn gjin oare baan te lieden Syb: Want yn har gastarbeidersflat besjonge Sem en Mohammed De gouden loft oer Bosporus en Dardanellen Al wie de earmoed dêr har jok en binn' de dagen fan gelok Ek maklik op de fingers fan ien hân te tellen Rients: En Friezen fier yn Kanada, dy 't it as wyn en druven ha En einliks net nei the old country werom ta wolle Sitte by sûkerbôle gear en oer de dagen fan alear Is der gjin moai ferhaal of sentimint te folle Beide: It is by heech en leech de âlde leafde dy 't wer boppe driuwt En sels de krisisjierren wurde romantyk Al leit de wierheid even oars, 't is nuver mar men bliuwt In libben lang ûnwennich fan in âlde kyk Wat ek de wrange redens foar de skieding binne Jo krije 'n man wol út in lân, jo krije 'n lân net út in man Wêr hat sa 'n heitelân dat einliks oan fertsjinne? boppe In Nije Dei De nacht is foarby, de sinne is frij omheech te gean Aanst wurdt it dei, de moarn is te nij om stil te stean It libben wy wrang, it wachtsjen te lang Mar 't nimt in kear Wês mar net bang, nea wer bang, it hoecht net mear Der sil gjin dei begjinne dat ik net by dy bin Gjin oerwurk foar ús rinne sûnder sin Jou my dyn hân, jou my dyn hert Asto it doarst mei my Hjir is myn hân, hjir is myn hert 'k Jou myn bêstean oan dy Lang wie it kâld en tsjuster Aanst komt de dei, fynt it ljocht syn wei Yn in nije dei 'k Kaam net út' e rie, it paed dat ik gie it wie sûnder ein De tiid dy't der wie, it hert dat ik hie it wie fersein 'k Ha my oan dy jûn, mysels yn dy fûn, 'k begjin opnij Want de leafde hat wûn, twa minsken bûn, mar fûgelfrij Der sil gjin dei begjinne, dat ik net by dy bin Gjin oerwurk foar ús rinne, sûnder sin Jou my dyn hân, jou my dyn hert Asto it doarst mei my Hjir is myn hân, hjir is myn hert 'k Jou myn bêstean oan dy Lang wie it kâld en tsjuster Aanst komt de dei, fynt it ljocht syn wei Yn in nije dei boppe Oer 2000 Jier Piter: Simmer 2000, safolle minsken Ien fan komôf, ien yn de taal Rients: Friezen út alle lannen Nimmen gelyk, elk syn ferhaal Maaike: 'k Seach in omke út Nij Seelân En myn nichtsje út Kanada Syb: Wêr 't wy op 'e wrâld ek wiene Elkenien kaam nei Fryslân ta Allegeare: Oer 2000 jier is dit folk noch altiten ien Wurdt ús taal noch altyd ferstien Is it mei dy Friezen noch lang net dien Wie ik it leafst wer nei Fryslân ta gien Piter: Bin it de terpen mei de tsjerken Dy 't je allinnich hjir fine kin Rients: Bin it de wolken yn de loft Sûnder ein, sûnder begjin Maaike: Is it de beamwâl fan de wâlden Wêr 't ik hieltyd mear fan hâld Syb: Is it it fiersicht fan de klaai Wêr 't men foar weromkomt fanut de hiele wrâld Allegeare: Oer 2000 jier is dit folk noch altiten ien Wurdt ús taal noch altyd ferstien Is it mei dy Friezen noch lang net dien Wie ik it leafst wer nei Fryslân ta gien Oer 2000 jier wurde hjir fest wer toanielstikjes dien Falt der fan emoasje noch wolris in trien Binne de greiden noch altiten grien Stiet ús Folksliet miskien nûmer ien Hien' Rients, Piter, Maaik' en de Kast hjir graach stien Wiene wy 't leafst wer nei Fryslân ta gien boppe CD 2 Ik Ha Dy Leaf Ik wit net asto sist te wachtsjen op in freonlik wurd fan my As is dy oprop yn myn gedachten dan wurd ik sa bliid fan dy Ik fiel it as ik dy foarby rin, as ik dy sjoch, dyn stim wer hear It sit yn hûndert-tûzen flinters dy't swiet sweve troch myn lea Ik haw dy leaf myn hiele libben is folle mear as hâlden fan 't Is krekt of asto yn myn bloed sitst en ik kin der neat tsjin dwaan Dyn moaie eagen lykje marren, ik kin der sa yn ûndergean It is in bjusterbaarlik barren, ik krij ir ek fan Hearrefean 'k Ha dy leaf, 'k ha dy leaf, 'k ha dy leaf, wat moat ik sunder dy 't Bin mar fjouwer lytse wurdsjes en al makket ús dat soms wat bang 'k Haw dy leaf wol alve stêden lang Ik fiel it moarns asto wer opstiest, ik sjoch it yn in simmerske bui Ik wurd al weak asto ris fuortgiest yn myn allermoaiste trui It is myn han dy'st samar fêstpakst as wy kuierje lâns de feart It komt ek, en dat is no it frjemde, troch soms hielendal neat 'k Ha dy leaf, 'k ha dy leaf, 'k ha dy leaf, wat moat ik sunder dy 't Bin mar fjouwer lytse wurdsjes en al makket ús dat soms wat bang 'k Haw dy leaf fjirtjin blommenkorso's lang Ik priuw it as ik dy in tút jou of asto lakest út alle macht Ik sjoch it as der wer in stjer falt nei it frijen yn de nacht It is dy tinteling, dat bryske en dêrom bisto by my As ik dy rinnen sjoch dan tink ik: dêr giet in ingeltsje foarby 'k Ha dy leaf, 'k ha dy leaf, 'k ha dy leaf, wat moat ik sunder dy 't Bin mar fjouwer lytse wurdsjes en al makket ús dat soms wat bang 'k Haw dy leaf twa en tweintig skûtsjes lang Ik sjoch twa âlde misnken, hân yn hân by de PC 't Is ien fan myn grutste winsken, 'k ha dy leaf ek nei de Aow 'k Ha dy leaf, wat moait ik sûnder dy ' Bin mar fjouwer lytse wurdsjes en al makket ús dat soms wat bang 'k Ha dy leaf hûnderttsien keatsfjilden lang 'k Ha dy leaf, 'k Ha dy leaf .... myn hiele libben lang boppe Pake Syn Wein Ik seach okkerdeis in foto fan in âld Dauphine, pake syn wein En ik tocht by my sels hoe koene wy der ea yn, yn pake syn wein Ik moat laitsje as ik werom tink oan dy tiid It wie pake`s earste auto en wat wie er bliid Hy siet grutsk efter it stjoer mei in grouwe sigaar, yn pake syn wein, pake syn wein En oan `e ein fan de rit allegear mislik en raar yn pake syn wein, pake syn wein Broer en ik sieten tusken beppe en mem yn Op `e efterbank, en sy drukten ús hast fyn Heit lies de kaart en stiet neist pake moai rom Mei suske op skurte, wy hiene kwalik gong As it moai waar wie en it wie snein, dan giene we te riden in hiel ein Yn pake syn wein, pake syn wein Beppe stonk nei klonje en heit stonk nei Fresh-up Yn pake syn wein, pake syn wein Mar it rútsje mocht net iepen want dan siigde it te bot Yn pake syn wein, pake syn wein Mem hie de júns tefoaren broadsjes smard Dus ite, ite, ite, ja se hold ús koart Mar wy hien Exota foar de hiele dei En wy krigen faaks in iisco dus wy woene altyd mei As it moai waar wie en it wie snein, dan giene we te riden in hiel ein Yn pake syn wein, pake syn wein Wy songen âlde ferskes en wy laken hiel wat ôf Yn pake syn wein, pake syn wein Fan Heit syn flauwe grappen krigen wy mar net genôch Yn pake syn wein, pake syn wein Om it hoartsje stopje omdat der ien sa noadich moast Efkes gau yn `e berm mar úteinlik doch net doarst Mar dan koene dochs de skonken even rjocht En "plank gas pake" en fierder mei de tocht As it moai waar wie en it wie snein, dan giene we te riden in hiel ein Yn pake syn wein, pake syn wein Ja it wie doe wol in moaie tiid, yn pake syn wein, pake syn wein De simmers wiene lang en Fryslân wiid, yn pake syn wein, pake syn wein In hiele dei klam foar in kertierke bosk as strân Brodzich en gear mar we ha it moai hân En ik fielde my feilich en as in kening sa ryk Want ús pake hie in auto op `e dyk As it moai waar wie en it wie snein, dan giene we te riden in hiel ein Yn pake syn wein, pake syn wein boppe Wa't Ik Bin Syb: Koest do net sjen, koest do net oan myn eagen sjen Dat ik gjin fjoer mear yn my hie Wêr wie de stim, wêr wie de stim dy 't tsjin my sei Dat ik myn dream ferjitten wie En de dagen gienen foarby en ik libbe mei de dei Want ik hoechde net te witten fan de moarn Maaike: Sa ticht by dy, myn hiele libben wie 'k by dy Dochs wie dyn tinken fier fan my 'k Ha alles jûn, ik ha my oan it lot ferbûn Wy gienen elts ús eigen wei Syb & Maaike Mar by alles wat ik die, wat ik yn myn hannen hie Feroare blinkend goud yn inkeld sân Syb: De dreamen dy 't ik dreamde binne mei de dei ferflein Lit my frij om no te fleanen, lit my fleane yn 'e rein Ik iepenje de finsters en fljoch sa fier ik kin Want ik kin no einlik wêze wa 't ik bin Syb & Maaike Mar dy rekken wei, en de tiid dy naam ús mei En wy hoechden net te wachtsjen op 'e moarn Syb: De dreamen dy 't ik dreamde binne mei de dei ferflein Lit my frij om no te fleanen, lit my fleane yn 'e rein Ik iepenje de finsters en fljoch sa fier ik kin Want ik kin no einlik wêze wa 't ik bin Maaike De dreamen dy 't ik dreamde binne mei de dei ferflein Syb & Maaike: Lit my frij om no te fleanen, lit my fleane yn 'e rein Ik iepenje de finsters en fljoch sa fier ik kin Syb: Want ik kin no einlik wêze wa 't ik bin Want ik kin no einlik wêze wa 't ik bin boppe Jongfolk Ha Wille Ik rûn op in snein mei myn maat yn `e rein En wy seinen: wêr sille wy ris hinne Omdat jo sa sneins by ús yn dat gat Wol in kûgel troch it doarp jaaie kinne Dan is it sa saai op `e klaai, och oerdei falt it mei Dan is elk oan it wurk Mar sneins is der neat te beleven En dan is it leven sa droech as in kurk De toer is sa stomp en noch stommer as stom yn `e regel dan pak ik myn brommer en brom Nei it iene of oare feest, yn it iene of oare gat Want je moatte úteinliks doch wat En sa gong it ek op dy snein, tsjin myn maat haw ik sein: Is der neat te fersieren? Der wie net in harses op `t doarp sa`k al sei `t Is by ús dan sa dea as de pieren Ik frege ús heit om `e kaai en wy gongen op wei En wy sochten ús heil It reinde dy dei as de sykte Ik waard op myn brommer sa wiet as in dweil Wy gongen mar wer foar de lol nei in bal En ik switte my dea, want it wie dêr sa fol Earst doe kaam der kabaret, dêrfan hie ik gjin ferlet En doe hongen wy oan it buffet En doe kaam it dûnsjen, mar ja om fuortdaliks Mei in faam op dy flier om te hippen Dat like ús neat en dus bleauden wy stean By de taap om in bierke te wippen En doe, nei in stik of wat glêskes Doe weagen wy beiden úteinliks in skot En doe werom nei de taap Want fan al dat heal wiizjen dan swit je je rot En doe kaam de foxrot-finale al gau En doe setten myn maat en iksels mar wer ôf En doe spile it muzyk, op fersyk fan it publyk Noch ien kear foar dy switterige klyk Noch ien kear foar dy switterige klyk Noch ien kear foar dy switterige klyk boppe Yn Myn Tinzen ik rin ûnder de beammen yn it bosk de kâlde drippen die falle op myn hûd ik dûnsje as in bern yn it farske griene moas en de fûgels fleane op en jouwe lûd en lâns de poddestuollen ferfolgje ik myn reis as in flinter yn de loft sa bin ik altyd ûnderweis yn de wyn hear ik dyn stim yn alles wat ik sjoch kin ik dy sjen fier oer de grinzen djip yn myn tinzen hâldt ik fan dy do bist de wei en jûn bist do by my ik sjong want út myn hert bist do nea do jouwst my krêft yn dizze wylde wrâld de leafde die 't ik fiel hâldt ik tot oan myn dea en yn myn dreamen wurde wy tegearre âld de leafde is in wûnder sjoch mar wat it docht nea kin ik mear sûnder do bist myn gelok en myn ljocht yn de wyn hear ik dyn stim yn alles wat ik sjoch kin ik dy sjen fier oer de grinzen djip yn myn tinzen hâldt ik fan dy do bist de wei en jûn bist do by my fier oer de grinzen djip yn myn tinzen hâldt ik fan dy do bist de wei en jûn bist do by my yn de wyn hear ik dyn stim yn alles wat ik sjoch kin ik dy sjen fier oer de grinzen djip yn myn tinzen hâldt ik fan dy do bist de wei en jûn bist do by my boppe Knoopkes Fjirtjin wiene wy as fyftjin, âlder ha wy grif net west Do wiest by jim omke en muoike, ik wit it allegear nog best It wie simmer en do fytstest hieltyd ús hûs foarby Ik siet yn `e tún en lake om dat healwiis gewiuw fan dy Hiest in bloeske oan mei knoopkes, fyftjin knoopkes lyts en blau Knoopke ien, ferlegen prebearre ik wat út Knoopke twa, do joechst my samar in tút Knoopke trije, ik hie it súver hast net mear Mar by it fjirde moast ik wachtsje oan `t de oare kear Hiest in bloeske oan mei knoopkes, fyftjin knoopkes lyts en blau Jûns dan wiene wy tegearre, wat wie it spannend elke kear Stikum stadich justjes fierder, elke jûn in knoopke mear En ik fielde my sa lokkich, ik wie sa wiis my dy Ik liet dy mar wat piele en de tiid dy fleach foarby Hiest in bloeske oan mei knoopkes, fyftjin knoopkes lyts en blau Knoopke fiif, foarsichtich naamsto de tried wer op Knoopke seis, do wiest myn eigen leave pop Knoopke sân, ik hie it súver hast net mear Mar by it achtste moast ik wachtsje oan`t de oare kear Hiest in bloeske oan mei knoopkes, fyftjin knoopkes lyts en blau Hiest in bloeske oan mei knoopkes, fyftjin knoopkes lyts en blau Oare famkes drage.....as in himd mei elastyk Mar dat kin my net bekoarre, knoopkes ha mear romantyk Doe `t ús omke ús trapearre wie ús avontoer foarby Tolve fan de fyftjin Fierder bin `k net kaam by dy Hiest in bloeske oan mei knoopkes, fyftjin knoopkes lyts en blau Knoopke njoggen, ik aaide eefkes troch dyn hier Knoopke tsien, noch nea gie ik safier Knoopke alve, ik hie it súver hast net mear Mar nei `t tolfde kaam der nooit mear in oare kear Hiest in bloeske oan mei knoopkes, fyftjin knoopkes lyts en blau Hiest in bloeske oan mei knoopkes, fyftjin knoopkes lyts en blau boppe Wat is Leafde Wat is leafde foar jins bertegrûn, in beaken yn'e tiid? Is `t in ljocht yn tsjust're dagen, in hâldfest yn soarch en striid? Of is 't in sêfte pine dy `t nimmen ea ferdriuwt? It byld fan `t âlde hûs dat altyd bliuwt Is dy leafde faaks in finster, in nea ferlerne doar? Dy 't noch altyd foar jo iepenstean, oan'e ein fan 't lange spoar? Foar elk dy 't soms himsels ferliest op fier en frjemde grûn In bân mei 't plakje dêr 't de reis begûn In leafde dy 't gjin freugde jout by sinne op jo wei Dy 't waarmte oer jins tinzen spriedt oan' ein fan elke dei Of swiete treast as 't lok ferkeart yn tsjinslach en ferdriet It dreamen fan in wei werom dy 't jimmeroan bestiet Is de leafde foar jins bertegrûn in beam dy 't altyd bloeit? Is 't de sinne oan in fiere kym dy 't yn de jûntiid gloeit? In foto fan in simmerdei op klaaigrûn of yn 't wâld Dy 't troch de tiid syn kleur en waarmte hâldt? Hat it mei wierheid út te stean of wol men it sa sjen? Sjocht elke swalker wer werom mei d'eagen fan in bern? Wat is leafde foar jins bertegrûn, in beaken yn'e tiid? Is 't in ljocht yn tsjust're dagen, in hâldfest yn soarch en striid? Of is 't in sêfte pine? Hoe 't men it ek beskriuwt 't Is de leafde dy 't in minskenlibben bliuwt boppe De Swâlker Al as in jonkje fan in jier as tsien gie hy syn eigen gong Wat him net sinde dêr gie hy tsjin yn, al wie hy noch sa jong Doe't hy in jier as fjouwer âlder wie en it libben yn 'e gaten krig' Doe wist hy wat hy letter woe, hy dreamde doe al fan it avontoer En no't hy dan folwoeksen is sit hy oan nimmen fêst En al sit hy faaks ek wolris mis, hy is gjin ien ta lêst Hy wol him net bine oan in plak of lân, hy strúnt it leafst de ierde rûn Om alles fan de wrâld te sjen want yn eltse stêd leit in nij begjin Hy swerft troch stêd en lân, hy rûkt it avontoer Hy is yn hâldershân, de swalker sit ticht by it fjoer Hy hat net folle jild om hannen, mar einliks hat hy mear as do en ik Hy hat gjin inkele ferplichtingen en hy krijt nea in oantekend stik Hy is de kening te ryk want hy is lyk man mar fêstichheid hâldt hy net fan Hy jaget oeral eat wat nei en eltse dei komt tichterby Hy swerft troch stêd en lân, hy rûkt it avontoer Hy is yn hâldershân, de swalker sit ticht by it fjoer Men sjocht him mei de nekke oan, mar dat makket him net út Want hy hat in protte wille hân at hy aanst syn eagen slút Hy hat beide kanten fan it libben sjoen En hoe 't it kwea it fan it goede wûn Dus hy wit wol wat hy meitsje kin Want dizze frjemde fûgel docht syn eigen sin Ja hy is frij, fûgelfrij, hy slacht syn wjukken út eltse dei Hy libbet yn syn eigen wrâld, dus wat men seit dat lit him kâld Hy swerft troch stêd en lân, hy rûkt it avontoer Hy is yn hâldershân, de swalker sit ticht by it fjoer boppe It Paad Werom Do stiest my noch sa by, doarpke út myn tiid Der is sa`n soad ferdwûn mar dochs bliuwst sa swiet En wat der net lykop mei myn jeugd ferdwynt Der is altyd dy sin dy`t my oan dy bynt Ea woe`k hjir sa graach wei mei it fluch ferkear Mar ik bliuw no faker thús, tinkend oan alear Yn dy sit noch beweech en ik stean hast stil It makket neat mear út wêr`t ik hinne sil Ik reizgje op en del, de ierde oer Altyd ûnderweis nei it aventoer De eachein wol`k foarby, mar wêr`t ik ek kom De ein fan elke reis is it paad werom Ik learde hjir it keatsen, dat is in trêft Ik learde hjir it riden op de Slotsgrêft Ik kriich myn earste tút yn `Under `e Sjuut` Myn ferhaal mei dy, myn doarp, is nog lang net út Ik boartsje frij yn`t fjild by de grutte feart Ik strún wer fan it Aldlân nei de Sylsleat Ik sjoch myn âlde hut efter it fabryk Myn flot is wer in boat, it reid myn ryk Ik reizgje op en del, de ierde oer Altyd ûnderweis nei it aventoer De eachein wol`k foarby, mar wêr`t k ek kom De ein fan elke reis is it paad werom De ein fan elke reis is it paad werom Ik rûn oer hege bergen yn himelsk snie Mar seach dêr net de terp wêr`t myn widze stie Ik besocht de grutste stêden fan de wrâld Mar fûn dêr net it doarp dêr`t ik fan hâld Ik doarmje mar wat om dyn tsjerketoer En wit al myn gereis, ea is it oer Stop my dan yn dyn grûn as ik safier kom Nei myn âlderlêste reis: it paad werom Want de ein fan elke reis is it paad werom De ein fan elke reis is it paad werom De ein fan elke reis is it paad werom... boppe De Bugel Fan Looft Den Heer Hy wie sa earm as in lûs In lytse klint as âldershûs Wêr`t elke sint in daalder wie Wêr`t hy tsien broers en susters hie Wêr`t sels in mûs gjin krommel fûn Mar by it korps op freedtejûn Fûn hy syn treast yn de muzyk Blaasde himsels fan earm ta ryk Bespile trinten as in fear De bugel fan Looft den Heer Hy hie gjin kâns op in bestean Gjin oare wei as fourt te gean Nei Kanada, in nij begjin De tiid wie aldermachtichst min It doarp begriep it skoan mar sei Jou him by God syn bugel mei Dy freugde sil hy nedich ha Dus fan de boat nei Kanada Klonk oer de haven heech en klear De bugel fan Looft den Heer Hy wraksele op de frjemde grûn Fan iere moarn ta lette jûn Mei frjemdfolk, freonen yn de need Troch winterlân, ûnbidich wreed Faak sleept`er syn ferwrotten lea Mei stean en fallen lâns de dea Mar kaam de maitiid wer werom Dan klonk oer wetter, wâld en blom Yn`t lân fan wolf en grizzlybear De bugel fan Looft den Heer No is hy âld, hy hat it hân De sinne skynt yn`t fiere lân Noch yn de jûn fan syn bestean Op`t nije hûs, syn wrotterslean En komme letter op `e jûn Soms bylden fan syn bertegrûn En al wat yn`t ferline leit Dan strielt er mei ynmoedichheid Syn lytse rykdom fan alear De bugel fan Looft den Heer boppe   tebek